U bent hier

Deel 2: ex-criminelen willen wél werken

04 mei 2018
Tachtig procent van de ex-criminelen heeft geen baan en vindt er ook met de beste wil van de wereld geen. Met Work-Wise Direct doet Stichting 180, in samenwerking met Restart en Exodus, er alles aan om ex-gedetineerden met een grote afstand tot de arbeidsmarkt te helpen bij het vinden van werk. We leren hen al kennen in de Penitentiaire Inrichting (PI) en begeleiden hen na het vrijkomen 15 of soms 18 maanden. Elke deelnemer heeft een verhaal. We delen die, omdat échte verhalen meer duidelijk maken over succes, terugval en opnieuw beginnen dan cijfers of rapporten. Dit zijn de ervaringen van Jasmine en Raymond.

Jasmine: “In de gevangenis twijfelde ik of ik om hulp zou vragen, maar ik heb het toch maar gedaan.”

Jasmine is een vrouw van rond de 30 jaar. Ze wordt ingerekend als ze met bolletjes in haar lichaam op Schiphol landt. We begeleiden haar nadat ze voor dat vergrijp drie maanden heeft vastgezeten in PI Nieuwersluis.

Drijfveer
Op het moment dat Jasmine vrijkomt wil ze vooral bij haar kinderen van vijf en zeven jaar oud zijn, die tijdens haar detentie werden verzorgd haar ex-vriend. Maar door gebrek aan eigen woonruimte kunnen de kinderen nog niet bij haar wonen. “Een goede moeder moet werk en een eigen huis hebben.” Jasmine trekt tijdelijk in bij een vriendin, totdat ze met behulp van de gemeente Hoorn en Work-Wise Direct een eigen appartement vindt in de buurt van haar ex-vriend. Nu Jasmine weer een huis heeft zorgen ze samen voor hun kinderen.

De gevangenisstraf heeft er flink ingehakt. Jasmine heeft moeite gekregen om op drukke plekken te zijn. Ze vermijdt drukte en is faalangstig. Haar jonge kinderen zijn haar drijfveer om haar leven op orde te brengen. Tegen ons zegt ze: “In de gevangenis twijfelde ik of ik jullie hulp zou aannemen, ik regel mijn zaakjes liever zelf. Maar ik heb het toch gedaan. In mijn eentje gaat het me nooit lukken om werk te vinden.”

Vijf maanden later
Na vijf maanden vinden we een parttimebaan voor haar als boekhoudkundig medewerker. Van de gemeente Hoorn mag ze met behoud van uitkering de eerste maand op proef werken. Haar werkgever is tevreden. Na haar proeftijd krijgt ze een jaarcontract aangeboden. Ze verdient 30 euro boven bijstandsniveau, te krap om van te leven met een gezin. Ze komt net niet in aanmerking voor een aantal toelagen. Jasmine gaat met haar werkgever praten en die hoogt haar contract op tot 25 uur per week. Zo krijgt ze iets meer financiële armslag.

Na acht maanden
Het leven van Jasmine begint er na acht maanden weer normaal uit te zien. Ze heeft een ingericht huis, haar kinderen wonen beurtelings bij haar en hun vader én ze heeft een nieuwe vriend. Voor geen goud wil ze nog iets te maken hebben met criminele zaakjes. Ze wordt zwanger en tegen de tijd dat ze haar kind krijgt stopt ze met werken. “Werken ga ik zeker wel weer, maar pas als mijn kinderen iets ouder zijn.”

 

Raymond: “Dit gaat me nooit meer gebeuren.”

Toen Raymond (34) door vijf agenten werd opgehaald en weggevoerd dacht hij: dit gaat me nooit meer gebeuren. “Ik had net vijf maanden een baan en moest mijn baas opbellen om te zeggen dat ik een paar maanden niet kon komen. Ik werd natuurlijk op staande voet ontslagen.”

Geen huis, geen baan
Hij heeft zijn lesje nu geleerd. “Ik kan me voorstellen dat het voor van die mannetjes van 19 of 20 nog leuk is om een paar dagen te zitten. Maar als je een paar maanden tussen de moordenaars zit, is de lol eraf.”

In de gevangenis ervaart Raymond weinig hulp of medeleven. “Alleen de trajectbegeleider van Work-Wise Direct die daar met me kwam kennismaken, had echt interesse in mij.” Ze bespreken samen wat er moet gebeuren als hij vrijkomt. Tijdens zijn detentie bereidt hij zich al voor op de tijd na het vrijkomen. Hij heeft geen huis meer, geen baan en hij besluit een einde te maken aan de relatie met zijn vriendin. Met zijn slechte vrienden kapt hij, gelukkig heeft hij ook nog goede vrienden.

Een gewoon leven
Zijn zoon van zeven jaar woont bij zijn ex-vrouw in Dubai. Raymond heeft hem al drie jaar niet gezien. Zijn ex denkt dat dat goed is voor hun zoon. Juist die zoon is voor Raymond een reden om een gewoon leven te gaan leiden met een baan en een eigen woning. “Ik wacht tot mijn zoon naar me vraagt en naar me gaat zoeken. Dan ben ik er voor hem.” Vooralsnog is zijn hond, een Cocker Spaniël, zijn beste vriend. “Die hond zal ik nooit in de steek laten.”

De laatste stap
Eenmaal buiten vindt Raymond werk in zijn oude beroep: kozijnhersteller. Hij vertelt zijn nieuwe baas dat hij heeft vastgezeten. Die kan daarmee leven, als hij er op de werkvloer maar niets over vertelt. De trajectbegeleider van Work-Wise Direct fungeert als klankbord. Door naar hem te luisteren zorgt ze dat Raymond zijn gedachten aan iemand kwijt kan en de beste keuzes blijft maken. “Volgende week gaan we weer een bakkie doen. Als ik ergens mee zit, geeft ze me goede raad of helpt me mee in de praktijk.” Raymond heeft de wens om op zichzelf te gaan wonen. Hij hoopt dat ze hem daarmee kan helpen. “Een huisje vinden zal niet makkelijk worden, zeker niet in mijn eentje, maar misschien kan ik met wat extra ruggensteun en advies van mijn trajectbegeleidster uiteindelijk wel iets vinden. Het zou de laatste stap zijn naar een gewoon leven.”

Door: Monique Beute, projectleider (06 - 82542880)

Work-Wise Direct wordt mogelijk gemaakt dankzij financiering door ABN-AMRO, Het Oranje Fonds en Start Foundation. Voor meer info: work-wise-direct.nl

180  |  Dolderseweg 120  |  3734 BL Den Dolder  |  T 088-8800300  |  E info@180.nl